browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

2005 – Fietsweekend Mortehan

Posted by on 18 september 2005

De maand november blijk toch de uitverkoren maand te zijn om te gaan biken in de Ardennen. Telkens de groep bevraagd wordt komt het laatste weekend november uit de bus. En telkens is het nat, koud, besneeuwd, of alles te gelijk. Maar niet getreurd, Bike Team nodigt uit. 25, 26 en 27 november 2005. Op vrijdagavond werd er zoals foto flesgebruikelijk een hapje gegeten, wat bijgepraat en één pintje gedronken, wakkere tomof een flesje wijn, of een gekoeld ‘iets sterker’. Op zaterdagochtend opstaan lukt nog voor iedereen, wakker worden daar en tegen is soms wat anders. Na de gebruikelijke ochtendrituelen waren we klaar om de strijd aan te vatten. Het had ondertussen al zoveel gesneeuwd dat fietsen niet gemakkelijk zou worden. Gids Kris zag het wel zitten en even later stonden we allemaal goed ingepakt klaar om te starten. De eerste afdaling, we waren precies een bende juffers die voor de eerste keer op een MTB zaten. Het was wennen op die gladde ondergrond. Maar daar was de eerste helling van de dag, pffffff, in de sneeuw, niet te doen. De minste stuurfout werd afgestraft zodat je te voet verder naar boven moest. En als er iets is dat ik haat dan is dat wel te voet met mijn fiets naar boven te moeten lopen! Foto’s van onderweg zijn er jammer genoeg niet, door de hevige sneeuwval waren er niet veel kandidaten om te stoppen om fotootjes te trekken. Negen sneeuwmannetjes op fietsen die begonnen kuren te vertonen; er waren er met banden die de sneeuw ‘opraapten’ zodat alles ter hoogte van de remmen vast kwam te zitten. Anderen hadden problemen met sneeuwophoping in de cassette zodat schakelen niet meer ging en een doortrappende ketting tot gevolg. Resultaat: te voet verder naar boven. Het resultaat daarvan was dat iedereen geweldig moe werd van de extra inspanningen. Onze picknick mochten we eten in een café met wat warme koffie en thee. Het was nodig. Opgewarmd en voldaan vertrokken we voor het vervolg van onze rit, het was alweer aan het sneeuwen. Ik kan niet zeggen of het een mooi landschap was waar we door reden, het was opletten en trappen. Het rijden in de sneeuw ging redelijk als je het gewend was. Tijdens een afdaling op de asfalt was het telkens schrikken wanneer je band door de sneeuw sneed en je daar grip op kreeg. Iedereen was blij om aan te komen in ons huis in Cugnon. We waren vooral blij omdat deze lokatie lekker warm was, een garage had waar we ons konden uitpellen en verder voorzien was van twee douches en een living waar je zonder fleece, handschoenen en muts konden eten en praten. De barbeque werd geinstalleerd op het balkon waar Raf zijn kookkunsten toonde. Tom was de grote winnaar van het website zoekspelletje en beloofde om zijn prijs zichtbaar in zijn bureau op te hangen. Er waren er een aantal die die dag nog niet genoeg sneeuw hadden gezien en ze gingen Paul zijn ‘superladderskislede’ uit proberen. Daar zijn er meer gewonden mee gevallen dan met een hele dag te gaan fietsen. Dirk W heeft nog een hele tijd rond gelopen met een bekrast gezicht (en lastige vragen moeten beantwoorden zoals: “Komt dat door uw vrouw?”) doordat hij persé die struik van zeer dichtbij wou gaan bekijken. Die nacht is het blijven sneeuwen zodat fietsen echt onmogelijk werd. Gelukkig kon Kris voor Plan B zorgen. In zijn vakantiecentrum stonden nog een hoop langlauflatten die zijn gasten toch niet gingen gebruiken. Hij wou die voor ons gaan halen en wat later stonden we allemaal op de latten, voor velen van ons de eerste keer. Na een proefrondje rond ons huisje waren we klaar voor het echte werk. Man, dat was niet zo makkelijk, en vermoeiend! Het trekt als sportbeleving zeer sterk om MTB vind ik. Kris en Stefan trokken een spoor voor ons door alles en over alles heen, dwars door het bos, zalig inspannen en genieten. Wij moesten ‘gewoon’ hun spoor volgen. Tijdens een grote, zeer leuke afdaling zijn er een aantal tegen de grond gesmakt. Amaaai. Maar, zoals al onze andere reizen en uitstappen waren er dit jaar ook geen echte gewonden. Dit smaakt naar meer. Volgend jaar iedereen terug van de partij?

Comments are closed.