browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

2008 – Montsech Navare

Posted by on 23 oktober 2008

images/stories/rimg0139.jpg
Dit jaar waren we met 6 vrienden in 3 voertuigen: Dirk en Jan in hun vertrouwde 110 pickup; Peter (aka Baloo) met zijn 110 en gelegenheids co-piloot Peter, die zijn Toyota dit jaar thuis liet zodat de achtergebleven echtgenote nog voldoende mobiel bleef; en tot slot Marc en Jeroen in een nieuwe 110. Bovenop al dit mooie materiaal, namen we ook Peter’s Bushwakka mee – die met deze reis zijn maiden trip maakte.

We hebben de trip al enkele keren gedaan, maar toch blijft het een lange en vermoeiende heenreis naar het vakantiehuis van Marc’s zus. ’s Ochtends op tijd vertrokken, geen noemenswaardige problemen onderweg, en toch was het al een flink eind in de avond toen we toekwamen. De fantastische ontvangst die we er jaarlijks mogen meemaken, doet de vermoeidheid evenwel snel smelten als sneeuw voor de zon.

 

Montsech Y Rubies

Het is al namiddag van dag 2 als we het startpunt van onze eerste roadbook bereiken. In vijf dagen tijd zullen we de ongeveer 700 km lange etappe afwerken.

Gedurende de ganse heenreis hadden we af te rekenen met buien, maar gelukkig blijken de weergoden ons toch wel goedgezind als we onze eerste kampplaats inpalmen. De regen heeft plaats gemaakt voor zon, en zo is het ook ’s avonds genieten.

meerOndanks de regen die we de voorbije dagen over ons heen kregen, zit deze regio toch wel met een waterprobleem. Naast de stoffige parcours en het lage water in de riviertjes, merken we ook bij een volgende slaapplaats welk een tekort aan water er is. Het meer waarlangs we kamperen zou, volgens de GPS en de OziExplorer stafkaarten die we meehebben vlak bij onze kampplaats moeten zijn. Het waterniveau ligt echter tientalle meters afdalen langs de helling en ook in de omgeving zie je aan de natuur dat het water veel lager staat dan normaal.

Zelfs een waterkrachtcentrale die we op onze route tegenkomen ligt stil. Het waterpeil van het stuwmeer staat lager dan de sluizen waarlangs het water de turbines zou moeten inlopen.leeg meer

Het roadbook variëert evenwichtig de verbindingsritten met pistes van verschillende moeilijkheidsgraad. De drie Defke’s zijn in hun sas – net als hun chauffeurs – en op geen enkele piste die hen wordt voorgeschoteld komen ze echt in de problemen (en als er dan toch al eens wordt vastgereden, is dat meestal het gevolg van “eventjes iets proberen”) tot op een “col buiten categorie” de 110 van Baloo met op dat moment Peter achter het stuur net niet genoeg snelheid kan houden in de losse ondergrond op de steile helling. Vooral de 900 Kg extra gewicht van de Bushwakka aan zijn trekhaak zorgt er voor dat elke doorstart op de helling op niets uitdraait en ook achteruit terug naar beneden is in deze omstandigheden geen optie. Trek- en reklinten worden bovengehaald en na een kwartiertje Camel-Trophy plezier staan we met z’n allen boven op de berg waar we getrakteerd worden – zoals de roadbook ons had beloofd – op een prachtig uitzicht over de omgeving.

 

Entre Aragon et Navare

Dankzij een korte verbindingsrit zitten we vanaf het eindpunt van onze eerste roadbook bij de start van roadbook 2.

In het eerste roadbook hadden we in hoofdzaak in de bergen gereden. Dit roadbook leidt ook nog langs bergpistes, maar we doorkruisen ook meer open vlakten. Anderzijds is er wel een prachtige piste die doorheen de bedding van de rivier leidt. Sneller dan verwacht komen we dicht bij het eindpunt van het roadbook uit. Blijkt dat we een als “alternatieve piste” aangegeven lus net om die reden hadden links laten liggen, terwijl juist die lus de totale lengte opgegeven in het roadbook mee uitmaakte.

We reden daarom terug naar het splitsingspunt en sloegen er ons kamp op. Zonder het op dat moment te beseffen zou het hoe dan ook onze laatste dag piste worden. We waren na het ontbijt nog niet zo lang vertrokken als Marc een raar geluid hoort. Luisteren, kijken, … “verdomme” en nog een hoop andere krachttermen volgen want de ophanging van onze Bushwakka heeft het begeven. We zitten op de piste, dus moeten we er eerst voor zorgen in de bewoonde wereld te geraken en dan de reisbijstand verwittigen. Met enkele woorden Frans en Engels en vooral veel gebaren brengt de man van de plaatselijke depanagedienst ons tot bij een lasatelier. Maar de reparatie zal pas voor overmorgen zijn, want morgen is een plaatselijke feestdag. Noodgedwongen worden de avonturiers dan maar toeristen. Logie krijgen we op het terrein van de lasser (een industriezone is toch net wat anders dan in de natuur) en we bezoeken de nabijgelegen stad Ejea waar we onder andere de plaatselijke folklore meepikken in de stieren arena.

Eind goed al goed, de herstelling is uitgevoerd. Om opnieuw de piste in te trekken is het nu echter te laat. We keren daarom maar een dag vroeger dan voorzien naar huis en overnachten zoals gewoonlijk in een hotelletje waar we heel toepasselijk kamernummer 110 toegewezen krijgen. Misschien hernemen we volgend jaar wel de gemiste piste.

Comments are closed.